Oftar en ekki er ég á skjön við aðra og skoðanir mínar fara ekki alltaf saman við fjöldann. Mörg undanfarin ár hafa ráðamenn talað um að byggja yrði nýtt fangelsi. Litla Hraun væri of lítið og tugir fanga biðu afplánunar. Fjölmiðlar hafa étið þessar fréttir upp gagnrýnislaust, eins og flest sem fjallað er um. Það er ekki mannskapur til að skoða fréttir eða fylgja þeim eftir á fjölmiðlum og því eru þær oftar en ekki hraðsoðnar fréttir, skrifaðar upp úr fréttatilkyningum og tveimur símtölum við ráðamenn. Punktur.

Fréttir um vöntun á öryggisfangelsi eru meðal þeirra sem lesa má reglulega um. Ein viðlíka birtist í einhverjum miðlinum fyrir fáeinum dögum og í henni er upplýst að meira en helmingur fanga á Litla Hrauni hafi hlotið dóm vegna fíkniefnabrota. Sem væntanlega þyðir að þeir hafi verið dæmdir vegna innflutnings þeirra, neyslu eða sölu. Jafnvel  einungis fyrir að hafa fíkiefni undir höndum, burtséð hver tilgangurinn var.

Ég hef alla tíð haft einhverja óskilgreinda samúð með föngum; veit ekki hvers vegna, en er helst á því að ég trúi innst inni að alvöru glæpamenn séu í miklum minnihluta þeirra sem sitja inn í fangelsum landsins. 

Ekki get ég rekið þessa samhyggð mína til þess að ég sé blóðskyld eða vel kunnug nokkrum manni sem dæmdur hefur verið í fangelsi. Jú vissulega kannast ég við einhverja, en ekki meira en svo að það snerti mig þess vegna.

Hins vegar er ég tengd og skyld mörgum fíklum, raunar svo mörgum að þeir hafa haft verulega mikil áhrif á líf mitt. Sjálf er ég fíkill; fíkill dauðans frómt frá sagt. Fíknin hefur setið í mér frá því ég man eftir mér, en einhvern veginn komst ég hjá því að verða alkahóli að bráð.

Fyrir margt löngu notaði ég lyf í óhófi og botnaði ekkert í því hvers vegna mér leið svo illa sem raun bar vitni. Það eru mörg mörg ár síðan ég áttaði mig á þeirri óhollustu og lét af henni eða svo gott sem, en tek lyf ef ég þarf þess en missi mig ekki í magnylitöflum eða þeim lyfjum sem ég þarf á að halda.

En þrátt fyrir það lifi ég vart svo mikið sem einn dag að ég sé ekki fíkin í eitthvað. Það kann að vera allt frá eplum til skúringa, tölvunar eða bóka. 

Fíkn mín lýsir sér í því að ég ofnota það sem ég ég er æstust í þá stundina. Síðustu vikurnar hef ég látið ofan í mig ómælt magn af ostakökum. Líklega þremur fjórum tertum á viku sem ég sporðrenni með gosdrykkjum. Já, gosdrykkjum sem ég nær aldrei drakk. Vatn var það heillin og það með klökum. Þau gátu orðið tíu tuttugu yfir sólahringinn. Lengi vel leið vart sá dagur að Prins Póló og maltöl varð mitt daglega brauð. Og svona gæti ég lengi talið upp. Sama á við um athafnir daglegs lífs. Ég festist í einhverju ákveðnu og má ekki missa af því hvað sem það kostar. Líklega ná tvo orð öðrum betur vel utan um þssa fíkn eða áráttu. Allt eða ekkert, eða on or off. 

En ég er aukaatriði í þessu öllu. Það sem ég er svo ósátt við er að fíklar séu aðeins fíklar, eftir því hvernig vindar blása, en fíkill er samkvæmt skilgreiningu WHO sjúklingur. Sama gildir hér á landi og á Vogi eru fíklar sjúklingar og Vogur er sjúkrahúsið Vogur. Því spyr ég mig, hvers vegna þarf að byggja milljarða öryggisfangelsi fyrir veikt fólk?

Á meðan við lokum veikt fólk, sem er svo veikt að það hefur öngva stjórn á lífi sínu og gerir hvað sem er til að ná í eitthvað efni sem líkami þess æpir á, spanderum við milljörðum árlega, aðeins fyrir að loka þetta fólk inn í fangelsi því kostnaðurinn við upphald og gæslu eins fanga á ári slagar langt upp í legudag á sjúkrahúsi. 

Í stað þess að læsa fíkla inni fyrir afbrot ættum við að gefa þeim kost á afvötnun og endurhæfingu. Það er nefnilega svo með þennan sjúkdóm að hann er ekki virkur í manneskjunni ef efnið sem hún er svo fíkin í nær ekki að breyta heilastarfseminni og þar með dómgreindinni og jafnvel þegar líða tekur á bata, vitinu til að greina á milli hvort er betra er að vera undir áhrifum eða með heila hugsun.

Og það sem betra er, sjúkdómurinn að mestu óvirkur þeir og gætu menntað sig, starfað við einföld verkefni og síðar meir orðið fullfærir vinnukraftar á meðan afplánun stendur. Og það þarf ekki öryggisfangelsi til. Þeir gætu jafnvel verið heima hjá sér, með takmarkað frelsi. Það kostar samfélagið ekki eina krónu, heldur myndi klingja í kassanum.

Í guðs bænum takið á þessum málum af viti, áður en milljörðum verður kastað í nýtt fangelsi sem engin þörf er á. Það þarf aðeins breytt hugarfar. 

En dýravernd er hluti umhverfisins og stjórnmálamenn gleyma því alveg enda er það of mjúkt og ekki nema fyrir taugaveiklaðar kellingar að fjalla um slæma meðferð á dýrum.

Ég hef fyrst og síðast einbeitt mér að gæludýramalum, einkum hundavernd og rétti þeim til handa og eigendum þeirra. En ég hef líka gagnrýnt hvernig farið er að því að murka lífið úr hvölum á kvalafullan og langdreginn hátt. Sama á við  ömurlegan flutning á lambfé á haustin um landið þvert og endilangt í sparnaðarskyni þar sem lömbin eru flutt í sláturhús vatnslaus og allslaus, látin bíða í flutningabílum í myrkri og vosbúð og síðan tekið eitt af öðru og slátrað dauðstressað og hrætt með vitin full af blóðlykt. 

Síðan étum við þetta sama kjöt sem gæti verið enn gæðameira ef dýrin  væru aflífuð á mannúðarfullan hátt og dýrið afslappað.  

En ég kippi mér ekki upp við það að vera álitin skrýtin eða neð þráhyggju og hreinlega obbsest á þessum málum og ætla mér að berjast fyrir bættri dýramenningu og rétti þessa málleysingja áfram. Begga og dýrin" síðan mín í DV forðum daga var lesin spjalda á milli af fleirum en menn áttuðu sig á. það fann ég gjörla hvarvetna í samfélaginu og af viðbrögðum fólks þegar hún birtist ekki daginn sem hún átti að birtast á og eins eftir að ég hætti og þar með síðan með. 

Nú síðast eins og blogg mitt ber með sér varð ég sjálf illilega fyrir því hvernig að þessum málum er háttað hér þegar Askur minn varð fyrir bíl. Ég hef síðan verið að skoða hvernig dauða hans bar að og talað við alla sem að því máli komu og líkunum á hvort hægt hefði verið að bjarga lífi hans ef lög um dýravernd hér væru ekki eins og inn í svörtustu Afríku eða jafnvel í Asíu þar sem lög um dýravernd eru ekki einu sinni til.

En hvort er betra að byggja á vondum lögum eða engum? Svei mér þá, ég held að vond lög séu verri ef eitthvað er, því ef þau væru enginn væri þá að minnsta kosti hægt að setja reglur sem ekki er hægt nú að neinu viti þar sem lögin eru þannig að þau standast ekki reglugerðir. 

Um miðaðan síðasta áratug var bætt inn í stjórnarskrá Íslendinga það sem kallast , jafnræðisregla um leið og upplýsingalögin urðu stjórnarskrárvarin.

Jafnræðisreglan á að tryggja þegnum þessa lands það sem í orðinu fellst. það á sumsé ekki að mismuna þegnum með tilliti til þeirra laga sem gilda í landinu. Bæði þessi ákvæði voru til mikilla bóta og hefur oftar en ekki reynt á upplýsingalögin þegar kerfið ströglast við að fela slæm og ólögleg vinnubrögð í skjóli leyndar. Nú fá fjölmiðlar afhent gögn sem hægt er að birta og hafa flett ofan af margri spillingunni.

Jafnræðisreglan hefur ekki hlotið eins mikla umfjöllun enda held ég að menn átti sig alls ekki á hvað hún þýðir og láti því ekki reyna á hana. Telja menn til dæmis að það geti staðist lög um eignarétt hverjum og hvort þú býður að vera í íbúð þinni sem þú ert skýrt og skorinnlaust eigandi af, en lög um eignarétt eru mjög ströng hér á landi?

Er einhver sanngirni í því að húsfélag í blokk með átta íbúðum geti í skjóli laga um fjölbýlishús kosið um það hvort lítilli kisu eða smáhundi sem borin eru í töskuvarnað að búa hjá eigendum sínum og skuli brottræk verin með sjö atkvæðum gegn einu? 

Móðir mín sem býr í fjölbýlishúsi og hefur um árabil gætt lítils hunds systur minnar stöku sinnum vegna vinnu hennar,  var meinað að fá hann í heimsókn vegna þess að eiginkona formanns húsfélags var með ofnæmi fyrir köttum. En eins og menn vita er ofnæmi þess eðlis að hafi menn ofnæmi þá er það sjaldnast fyrir einhverju einu, það fylgja fleiri hvatar sem ofnæminu veldur. Hvað með frjókornaofnæmi? Eigum við að steypa yfir allan gróður og höggva öll tré vegna þeirra fáu einstaklinga sem hafa ofnæmi? 

Engum manni myndi detta það í hug. En þegar gæludýr eiga í hlut er sjálfsagt að níðast bæði á eigendum þeirra og þeim sjálfum. Halda menn að þessar reglur standist jafnræðisregluna? Því skal ég seint trúa og ætla mér að láta á það reyna. Er erindi þess eðlis á leið til umboðsmanns Alþingis.

Þetta blogg er aðeins undanfari næsta bloggs um söguna af dauða Asks og rökin sem ég hef fyrir því að Askurinn minn hafi verið lifandi allt frá því slysið varð sem hann lifði af og áfram í lögreglubíl sérsveitar ríkislögreglustjóra. Ég mun færa fyrir því rök að honum hefði mátt bjarga ef hann hefði komist strax undir læknishendur. 

Askurinn minn; ljúfurinn minn kæri varð fyrir bíl á horni Grettisgötu og Vitastígs á milli 19-20 fyrir viku síðan.

Hann sem alltaf hlýddi og fór aldrei neitt án okkar lét ekki litla frænda sinn bjóða sér nema einu sinni að fá sér ferskt loft þetta kvöld þegar þriggja ára gamalt barnið opnaði dyrnar.

 Askur mánuði áður en hann dó. Á litlu myndinni er Smári dóttursonur minn í garðinum að leik við Ask og Freyju mömmu hans en þau voru mjög náin.

Við höfum fregnir af því að hann hafi þá rekið augun í hund handan götunnar og fylgt honum eftir. Hann gleymdi öllu öðru og hljóp niður Vitastíginn; uggði ekki að sér og litli líkaminn þoldi ekki höggið og því fór sem fór.

Ég hef verið að reyna að afla mér upplýsinga um þetta atvik og sagði Stefán Eiríksson lögreglustjóri að slysið væri skráð hjá þeim en lögreglan í Reykjavík hafi eigi að síður ekki komið að málinu.

Og haldið ykkur nú; það er ríkislögreglustjóri sem sendir sérsveitina - víkingasveitina sína á vettvang ef dýr lendir í slysi. Jú, þeir eru vopnaðir skammbyssum og eiga að meta hvort aflífa eigi dýr á staðnum!

Sumsé ala 1950. Nei, þeir eiga ekki að kalla til dýralækni sem er með fimm ára menntun að baki og þar af leiðandi sérfræðingur í að meta hvort bjarga megi dýri frá dauða með því að gera aðgerð sem oftar en ekki getur og hefur heppnast; það er að segja hafi sérsveitin ekki verið fyrri til að senda kúlu í höfuð særð dýrs.

Hvers vegna dýralæknar láta bjóða sér að menn án fagkunnáttu gangi í verk þeirra er mér hulin ráðgáta. Auk þess er misjafn sauður í mörgu fé og þetta eru hipp og kúl kallar sem finnst einn hundræfill kannski ekki þess veiði að reyna að bjarga honum.

Þegar Askurinn minn fór voru dætur mínar á hlaupum um hverfið að leita hans. Þær hittu konu sem sögðu þeim að skömmu áður hefði verið ekið á hund. Önnur hringdi samstundis í lögreglu (sem hún hafði þá þegar verið búin að gera og spyrjast fyrir um hvort slys hefði orðið og ekið yfir dýr og þeir ekki kannast við neitt.)

Þá voru menn Halla á leið í með hundinn sem sannað er að ekki dó samstundis upp í Elliðaárdal???? Hvað vakti fyrir þeim veit ég ekki en mér dettur i hug Víðidalur eða dýraspítalinn þar.

UM leið og dóttir mín fékk staðfest að þeir væru með hundinn í bílnum kallaði hún í dýralækni sem var á vakt á stofu Dagfinns 500 metrum fjær. Það datt sérsveitamönnunum ekki í hug.

Sérasveitarmenn Haraldar, þjálfaðir í að meta ástandsslasaðs dýrs komu skjótt og hittu dóttur mína fyrir á slysstað. Lá þá litlim Askurinn minn  aftur í sætinu og var ekki að sjá að þeir bæru minnstu virðingu fyrir dauðanum né eigandanum sem þótti trauðla minna vænt um Ask en barnið sitt.

Hún tók hann í fangið og kallaði nafnið hans og opnaði hann þá annað augað. Honum blæddi trúlega út í aftursætinu í bíl töffaranna; án þess að ég geti um það fullyrt. Óskhyggja dótturinnar hefur kannski verið svo mikil að henni hefur sýnst augað opnast og hann heyra í henni eða ímyndað sér. En ljóst var að hann hafði verið á lífi ekki löngu áður en dýrlæknirinn skoðaði hann þar sem hægt var að greina á lit gómsins hve löngu áður hann komst í hennar hendur Askur varð allur.

Það er okkur mikils virði að vita hvernig þetta bar að og því biðla ég til íbúa í grenndinni sem kynnu að hafa orðið vitni að atburðinum að hafa samband við mig. Eins ef ökumaðurinn sem varð fyrir þessu óláni fréttir af þessu bloggi mínu að hringja í mig.

Það sem sló mig hvað mest er að þegar dóttir mín féll saman og harmurinn tók af henni öll völd yfir missi hundsins Hún grét og grét í taugaáfalli, kallaði nafn hans stöðugt. Lagðist með lífvana líkama Asks í fanginu á gangstéttina, þá kvöddu menn Haraldar ríkislögreglustjóra og áminntu hana um að drífa sig heim. Þeir buðust ekki til að aka henni eða reyna að hugga hana, fara með henni til dýralæknis eða eitt né neitt. Bara fóru og hún lá á gangstéttinni harmi sleginn og gat sig ekki hrært fyrr en dýralæknirinn kom.

Fjarri lagi er að ég áfellist ökumann bílsins. Það þaef ekki að aka nema 30 kilómetra hraða á klukkustund til að deyða svona lítið dýr. Þetta var slys og á því báru dætur mínar sem voru með Ask ábyrgð. Það var þeirra að gæta hans eins og sjáaldur auga síns enda er það rússnesk rúlletta að missa ungan rakka sem finnur lykt langar leiðir út úr húsi.

Við höfum tekið dauða hans afar nærri okkur og dóttir mín kenndi sjálfri sér um. Hún hefur átt skelfilega erfitt og það hefur tekið virkilega á að horfa upp á vanlíðan hennar og sorg.

Það mun hjálpa okkur heilmikið að fá svörun frá sjónarvottum og því það slær kannski á mesta sársaukann.

Askur var af tegundinni Cavlier King Charles Spaniel, 15 mánaða efnilegur rakki. Ég sýndi hann í vor og þá var hann í þriðja sæti í sínum flokki, þótti heldur grannur en fékk excellent og frábæra dóma.

Síminn minn er 8219504 og ég væri meira en þakklát fyrir allar upplýsingar hve litlar þær væru.

Í kvöld er nákvæmlega vika liðin síðan slysið varð. 

Hvaða sakleysishjal er þetta í þér, kona með reynslu. Þú veist betur en svo. Þú ert blaðamaður og átt að tala sem fréttamaður og fréttaskýrandi enn ekki í nafni útgefenda, þó að ég skilji þig að vissu leyti enda orðið sek að því sjálf í einfeldni minni.

En það var þá Agga og mikið vatn hefur til sjávar runnið síðan. Þannig láta ekki góðir blaðamenn kaupa sig. Og þannig myndi ég ekki tala nú. Þú ert réttu megin línunnar núna enda hefur drottningaviðtal þitt við Davíð fyrir nokkrum vikum varla skaðað. En þú af öllum; seint hefði ég trúað að þú létir Óskar leggja línurnar og ofan í kaupð talað gegn eigin visku og sannfæringu fyrir hann í eigin hagsmunaskyni!

Þú veist jafn vel og ég og allir aðrir hvað er í gangi. Hvað ætti Davíð að vilja á Mogga annað en ná sér endanlega niður á Þeim sem hann þarf að hefna sín á.  Þeir eru ábyggilega nokkrir enn sem köstuðu í hann grjóti forðum daga og hann á óuppgert við, fyrir utan þá sem létu í sér heyra við síðustu stjórnarskipti.

Guð forði þeim sem eiga hefndarþorsta Davíðs yfir höfði sér.

Morgunblaðið verður ekki keypt lengur á mínu heimili;

Ég hef til að mynda lítið bloggað undanfarið ár eða jafnvel tvö. Bæði er það ómeðvitað og með vilja gert. Ég tók þá ákvörðun að láta af skrifum og skoðunarskiptum um tíma, eða þar til heilsa mín væri orðin það góð að ég þyrfti liítið fyrir skrifum að hafa.

Nú er svo komið að Eyjólfur er heldur að hressast og gott betur. Ætti að vera vinnufær og er því um  tíma hálfflutt til Reykjavíkur til að byggja mig upp félagslega og hitta fólk. Ég kann því vel að geta gengið með hundana um götur borgarinnar. En það sem hefur komið mér sérstaklega á óvart er hve borgin gangstéttir og götur eru illa þrifnar.

Þær gotur sem ég geng hvað helst er um Holtin, Njálgsata, Grettisgata, Barónstígur og þar um kring. Og mér hreinlega ofbýður hvernig gangstéttirnar líta út svo ekki sé talað um göturæsin.

Sjálf bjó ég við Njálsgötu í þriðja húsi frá Klapparstíg fyrir margt löngu. Líklega á tímabili Geirs Hallgrímssonar þáverandi borgarstjóra. Þá var slagorðið sem glumdi í eyrum manna; Hrein torg - fögur borg. Ég var unglingur á þessum árum en ég man eins og gerst hafi í gær hve ég tók þetta til mín. Upp voru settar ruslatunnur á ljósastaura og mér hefði aldrei dottið í hug aðkasta frá mér umbúðum utan af sælgæti eða einu né neinu nema í þær tunnur.

Ég var gangandi enda átti maður ekki bíl á þeim árum. Gekk í Valsheimilið nánast daglega og niður á Torg í strætó í skólann. Borgin var að vísu minni, en miðborgin var sú sama að mestu leyti sem nú. Hún var hrein og það unnu götusóparar á hverju horni og sópuðu rennusteina og gangstéttar.

Þeir sjást ekki lengur en á atvinnuleysisskrá eru tugir þusunda. Ég skora því á Hönnu Birnu borgarstjóra sem líklega var barn að alast upp í Hafnarfirði og man ekki þessa tíma, að kynna sér þessi mál. Það hlýtur að vera hægt að fletta upp í skrám og finna hvernig Geir útfærði þetta átak sem skilaði virkilegum árangri. Svo miklum að enn stendur þetta í mér og ég kasta aldrei frá mér rusli á götur eða gangstéttir; svo ríkt er þetta í mér. Hrein torg - fögur borg.

Þessa skoðun höfðu menn á sínum tíma enda hefði ekki verið tekið svona til orða ef ekki væri fyrir það að menn hefðu reynslu af. Ég man eftir að af heyrt þetta orðatiltæki allt frá barnæsku. Velti því ekki sérstaklega fyrir mér en taldi að um gamlar kerlingabækur væri að ræða eins og svo margt annað sem gömul orðatiltæki eða málshættir segja.

En þegar ég síðan eignaðist hund á fullorðinsárum rifjaðist þetta upp fyrir mér. Ég lét því Birtu mína sleikja sár og auma bletti ef ég fékk þá enda þurfti ekki að bjóða henni blessaðri nema einu sinni upp á gott sleikerí. Og viti menn, sár greru óvenju fljótt en ég tek fram að ég hef einnig tröllatrú á Alovera og E- vítamíni sem ég jafnan ber á öll mín mein. Og það virkar - svo mikið veit ég.

Ég gat þó ekki sannað vísindalega hvort Alovera eða tunga Birtu minnar og síðar Gnár væri svo skjótt líknandi. Ég hafði þó grun um að tunga þeirra hefði meiri áhrif en menn vildu viðurkenna.

Í fyrra fékk ég óyggjandi sönnun þess að þetta gamla orðatiltæki væri ekki byggt á kreddum. Ég varð vitni að því að einn hvolpakaupandi minn sem hafði frá barnæsku átt við exem og sprungur á hælum, sem gjarnan vætlaði úr.Hún eins og aðrir höfðu reynt öll möguleg ráð án árangurs.

Það merkilega var að lækningin kom úr óvæntri átt og  fékk Inga bót meina sinna í fyrsta sinn frá því hún man eftir sér þegar hún fékk hvolp hjá mér. 

Til að fyrirbyggja allan misskilning þá var Tara litla ekki komin inn á heimilið til að lækna fjölskylduna; þvert á móti bjuggust fleiri við versnandi ástandi og ofnæmi og guð má vita hverju.

Tara litla eins og aðrir hundar elska skeikerí og Inga eigandi hennar leyfði henni góðfúslega að sleikja á sér hælana bera þegar hún lá og slakaði á eða  horfði á sjónvarpið á kvöldin. Eftir nokkrar vikur var ekki að finna exemblett á nokkrum fjölskyldumeðlima sem öll höfðu þjáðst en mismikið þó.

Á kosningadaginn, hljóp Tara sem þá var liðleg ársgömul fyrir bíl á 25 kílómetra hraða en það breytti engu; dagar hennar hér á jörð urðu ekki fleiri. Mikið sorg ríkti meðal stórfjölskuldunnar og þegar Inga hringdi í mig daginn eftir var grátið á báðum enda línunar og ekki mikið mælt á meðan.

Svo vildi til að ég var með sex vikna hvolpa sem ég var ekki endanlega búin að gefa loforð fyrir og ég bauð Ingu hvolp. Við vissum báðar að annað hvort var að ákveða strax að fá annan hund - eða aldrei. Hún valdi fyrri kostinn og nú er litla geðgóða dísin mín Iðunn Týra komin til Eyja.

En það merkilega við þetta er að Inga sagði mér að um það bil tveimur þremur vikum eftir að Tara dó fór að bera á exemblettum að nýju hjá börnunum og hælar hennar voru að byrja að springa að nýju.

Nú var það ekki svo að heimilisfesta Töru hafi ein og sér orðið þess valdandi að exemið hvarf. O, nei, aldeilis ekki. Tara sótti í að sleikja exemblettina og móðir Ingu fékk næstum taugaáfall þegar hún sá að Inga leyfði henni að sleikja og hnusa í börnunum. En hún var fljót að skipta um skoðun þegar hún sá með eigin augum að börnin og Inga fengu bót meina sinna. Og það þurfti ekki vitnanna við þegar Tara féll frá og það fóru að myndast blettir að nýju.

Ég hef ekki hef gleymtt að spyrja Ingu hvort litli unginn, Iðunn Týra leikur sama leikinn, en ef ég þekki Cavalierhunda rétt þá á hún eftir að taka fjölskylduna í gegn og lækna af exemi með hundstungunni sinni. Hún er bara svo agnarsmá enn og ekki nema 13 vikna. En ég bý spennt, þó að ég þurfi ekki vitnana við því hundarnir mínir græða öll mín kaun á augabragði.

Því kemur manni það spánskt fyrir sjónir að lesa inn á doktor.is,hið gagnstæða. En sýnir kannski fyrst og síðast fordóma og þekkingarleysi sem enn ríkir hér á landi á hegðun og hreinlæti heimilishunda hér á landi nú til dags.

En sem betur fer eru til læknar sem mæla sérstaklega með að hundar alist upp með börnum til að styrkja ónæmiskerfi þeirra, en það hefur verið sýnt fram á með vísindalegum könnunum.

En hvað sem því líður þá er loks komin skriður á málið og ég fundið nýja hýsingaaðila sem halda einnig utan um síðuna og aðstoða mig. En á meðan ég hef ekki sifjar.is þánota ég þessa.

Hvolparnir hennar Emblu minnar eru orðnir fjögurra vikna og farnir að murra eins og dúfur og takast aðeins á. Þó eru hreyfingarnar enn mokkuð hægar og þeir velta auðveldlega um koll í gönguferðum sínum utan hvolpakassans.

Hér er ungamamman með litl krílin sín. Myndin var tekin þann 7.apríl en þá voru hvolparnir um það bil tveggja vikna.

Undanfarin mánuð hef ég verið eins og lömuð þegar ég hugsa um ástandið hér á landi og hvað allt hefur breyst á skömmum tíma. En um leið finn ég nokkuð sem ég hef aldrei fundið í íslenskir þjóðarsál fyrr.; samstöðu og réttlætiskennd. Og það gleður mig.

Við Íslendingar eigum auðvelt með að tjá skoðanir okkar en oftar en ekki hefur raunin orðið sú þegar fréttir berst af einhverju sem mönnum blöskrar, þá hugsi menn ekki málin, heldur eru fljótir að taka undir það sem síðasti ræðumaður hafði að segja. Það á sér stað nokkurskonar múgæsing. Lýðurinn eltir fáeina sem hæst hafa og fylgja þeim. Það er síðan ekki fyrr en allt er um garð gengið að menn fara að hugsa málið í rólegheitum og af yfirvegun að þeir átta sig á að þeir mynduðu sér aldrei sjálfstæða skoðun byggða á rökum, heldur átu upp hver eftir öðrum.

Mörg slík mál hafa sett af stað mikinn skjálfta meðal þjóðarinnar og stór orð fallið. Má þar nefna Hafskipsmálið, Geirfinnsmálið, DV málið þegar helmingur þjóðarinnar skrifaði undir yfirlýsingu um að það blaðið elegði upp laupana. Menn skrifuðu vegna þess að þeir smituðust af næsta manni og síðan koll af kolli. Í einu vetfangi geymdu þeir öllu því góða sem DV hafði afrekað, komið af stað umræðu um og haft áhrif á til góðs.

Ég man ekki í svipan til að rekja mörg önnur mál sem hefur haft þau áhrif að menn hafa kreppt hnefa og æpt á torgum og heimtað aftöku án dóms og laga.En ég man að öll þau mál urðu að engu og fuðruðu upp jafn skjótt og kveikt var í.

En nú finn ég einhvern annan takt en bara múgæsingu; fólk er reitt, sárt og fram af okkur öllum hefur verið gengið. Við erum held meira hissa og sjokkeruð en bara æst og reið. Það er eitthvað magnað við þá samtöðu sem menn hafa sýnt; eitthvað stigvaxandi; eitthvað sem mér finnst að geta orðið meira en bara blaðra sem síðan lekur úr smátt og smátt og allir gleyma.

Eitthvað afl sem hófst eins og rennandi bergvatnsá sem sem rann lygn áfram en á einstaka stað mynduðust flúðir og straumar. Smátt og smátt jókst í og straumurinn jóst og yfir flúðirnar fossaði straumhratt vatnið með krafti. Þessi tæra á hefur með hverri vikkunni vaxið jafnt og þétt en menn hafa ekki endilega séð vöxtinn dag frá degi.

Mér segir svo hugur að brátt verði áin að stórfljóti sem liðast áfram án þess að við verðum endilega vör við strauminn undir niðri. Og þegar svo verður komið getur enginn látist lengur; ef ekkert verður að gert þá fer fljóta yfir bakka og ráðamenn ganga ekki þurrum fótum lengur; ef þeir ætla ekki að drukkna í straumþungu fljótinu verða þeir að taka til fótanna eða gera ráðstafanir til hemja vatnsflauminn og finna honum annan farveg. Þeir geta ekki einu sinni hlaupið nægilega hratt svo straumurinn hrifsi þá ekki til sín.

Þess vegna ætti ríkisstjórn þessa lands ekki síðar en núna í dag að huga að stigmanandi vextinum í ánni og hefja þegar í stað aðgerðir til að koma í veg fyrir þau ósköp sem það kann að hafa för með sér þegar stórfljót flýtur yfir af ógnarþunga og eirir engu.

Ég veit ekki hvort menn átta sig á samlíkingu minni eða hvort hún er svo ruglingsleg að aðeins ég finn hana í brjósti mínu en get ekki miðlað þeim tilfinningum sem með mér bærast.

Sagan hefur sagt okkur að þegar allir leggjast á eitt; heil þjóð sameinast, standast engin öfl þungan og þrýstinginn  sem myndast með samstöðunni. Mér verður í því sambandi hugsað til Berlínar fyrir 17-18 árum þegar hægt og rólega lítill lækur varð að stórfljóti sem braut að lokum niður heljarsterkann vegg sem skildi að þjóð í einu og  sama landinu.

Þegar fyrsti maðurinn stökk upp og fjarlægði aðeins einn stein úr múrnum hræðilega sem klauf þjóðina, varð ekki aftur snúið. Sú samstaða sem Þjóverjar sýndu með því aðeins að safnast saman og virkja þannig kraftinn sem leiddist úr læðingi þegar heil þjóð hugsar í takt og tekur sama höndum blæs okkur byr í brjósti.

Við vitum að það afl sem beint er í einn og sama farveginn brjóta valdamenn ekki svo glatt aftur. Okkur Íslendingum hefur ekki farist það vel að sameinast af heilum hug; oftar er hver höndin upp á móti  annarri. En í brjósti manna bærist von núna. Sá tími er kominn að við líðum ekki lengur það virðingaleysi sem okkur hefur verið sýnt af frammámönnum og pólitíkusum. Atburðarrás tveggja síðustu mánaða var kornið sem fyllti mælinn. Nú verður ekki aftur snúið og þeir sem ekki skilja hvað fólk er eiginlega að meina með útifundum og borgarafundum þurfa ekki að láta sig dreyma um að við við hunskumst heim að lokum með skottið á milli lappanna, þrátt fyrir að upp í okkur verði stungin einhver dúsan og öllu fögru lofað í framhaldinu. Við höfum misst það litla traust sem við höfðum á stjórnmálamönnum og fjármálaelítunni.

Ég finn fyrir breyttu hugarfari hvar sem ég kem, ég heyri það í þyt vindsins, finn með kuldahrollinum sem hellist yfir mig og stingur inn að beini að eitthvað sé að gerast í hugum manna; að andrúmsloftið sé með öðrum hætti en ég minnist síðustu 40 ár. 

Það er fólkið, bara við, almenningur í landinu sem erum að breytast; við erum reiðubúin til að virkja kraftinn sem til er í þessari þjóð. Luðrur og lyddur geta ekki logið að okkur enda sjáum við hvernig nefið á þeim lengist við hvert orð, en þeir standa svo fjarri fólkinu landinu að þeir heyra ekki einu sinni þegar kallað er til þeirra. Þeir hafa ekki hugmynd um neitt og halda að við sjáum ekki á þeim nefið eða okkur sé bara alveg sama.

Lygin er þeim orðin svo töm að þeir ljúga meðvitaðir um að augljóst er að hvert mannsbarn sér ó gegnum lygavefinn. Og svo  held ég að þeir viti hreint ekki alltaf hvenær þeir ljúga eða hvenær þeir segja satt.

Hugsunarskekkjan er að gera greinamun á hvítri lygi og svartri. En lygi getur aldrei orðið annað en lygi, hvaða litum sem menn kjósa að velja lygavefnum sem þeir spinna. Sannleikur og heiðarleiki er það sem þessi þjóð er að átta sig á að aldrei hefur verið virt af ráðamönnum og almenningur er orðins svo vanur lyginni að við gerum ráð fyrir henni þegar ráðamenn opna munninn. Og það sem verst er; við erum sjálf smituð af þessari sömu pest; að það sé í lagi að ljúga, svíkja og pretta, svo lengi sem það kemur ekki upp um okkur. "Löglegt en siðlaust", eins og Vilmundur heitinn kallaði það fyrir 25-30 árum. Það hefur ekkert breyst síðan, nema síður sé.

Borgarafundurinn sem verður klukkan 15:00 í dag trúi ég að muni sýna svo ekki verði um að villst að þjóðin hefur fengið nóg. Hefur engu að tapa en allt að vinna. Þið sem setið hafið hjá, en viljað vera með, látið verða að því í dag að leggja niður vinnu klukkan þrjú og sameinast í friðsamlegum mótmælum en sterkum og áhrifaríkum. Því fleiri sem við erum því meiri styrkur og veikir um leið mótstöðuna. Rísum upp; við þurfum ekki annað en bara að sjást, ég þú og og hinir. Saman komin verðum við að mannmergð.

að fljóti. 

Í ár var mikið um að vera og bænum sem stækkað hefur ört á þessum tveimur árum sem ég hef búið hér, var skipt í þrennt og skreyttu menn garða sína og hús í litum sem við áttu. Austurbærinn var blár  Norðurbærinn rauður og Suðurbærinn þar sem ég bý var úthlutað bleikum lit. Annars er ég ekki með áttirnar alveg á hreinu, Austurbærinn er í austur frá mér, svo þess vegna gæti ég allt eins verið í Vesturbænum

Hvað sem áttunum líður þá var gaman að fylgjast með stemningunni í bænum fyrir þessa helgi; maður fann fyrir samhug bæjarbúa sem allir lögðust á eitt að fegra og skreyta en hér eru garðar við hvert hús enda skilyrði fyrir gróður í Hveragerðir einstakur eins og menn vita.

Það sem ég fann helst að bænum þegar ég flutti fyrir tveimur árum var hirðuleysi sumra bæjarbúa sem létu hús sín drabbast niður og annarra sem hirtu ekki garða sína eða og girðingar. Það pirraði mig því mér finnst skömm af slíkum slóðaskap. Á höfuðborgarsvæðinu stingur verulega í augu ef einn garður við götu er ekki hirtur; almennt eru húseigendur stórborginni og bæjunum í kring duglegir að sinna eignum sínum eða öllu heldur smáborgarinn í þeim svo sterkur að þeir skera sig ekki úr. Það vill enginn fá á sig stimpilinn; "fyllibyttur" eða "óreiðufólk."  

Gjörbylting hefur verið á þessum stutta tíma og ég hef mína skýringu á hvað valdi hugarfarsbreytingu íbúa. Og það kemur pólitík ekkert við án þess að ég vilji gera lítið úr vilja bæjaryfirvalda til að sýna gott fordæmi því það hafa þau sannarlega gert.

Ég er þess fullviss að áhrifa gætir frá nýjum Hvergerðingum en margir þeirra sem hingað hafa flutt er við ágæt efni, eða vel menntað, nema hvoru tveggja sé.. Fólk sem kosið hefur að búa hér og ala upp börn sín í litlu samfélagi í stað þess að þvengjast höfuðborgarsvæðið enda á milli með börn í íþróttir tónlist eða hvað annað í umferðarstressi og pirringi.

Þetta er fólk sem áfram vinnur í á höfuðborgarsvæðinu en ekur á milli til og frá vinnu. Fólk sem kaus að veðsetja ekki líf sitt og limi fyrir lífstíð bönkunum, heldur seldi sína blokkaríbúð í góðærinu og keypti sér einbýli fyrir sama verð hér.

Fjölgunin sem átt hefur sér stað hér hefur gert það að verkum að Hveragerði er ekki eins eintóna bær eins og hann var. Með nýju fólki flýtur með tekjuhátt og vel menntað fólk með annan þankagang.

Með þessari fullyrðingu ætla ég alls ekki að gera lítið úr neinum; vissulega eru þeir sem hér hafa búið fyrir ekki neitt ómenntað pakk. Allflestir duglegt, ábyrgt og hirðusamt fólk. En það er ekki hægt að mótmæla því að Hveragerði og Selfoss hafa verið á svokölluðu láglaunasvæði.

Ég hef ekki hugmynd um hvort útsvarstekjur pr. íbúa hafa hækkað hér og því er þessi vissa mín ekki bundin neinum rökum; aðeins tilfinningu. Hún segir mér að þeir aðkomnu hafi haft áhrif á þá sem fyrir voru og það til góðs. Manneskjan er nefnilega með þeim ósköpum gerð að staðna ef ekki blása um hana ferskir vindar og festast í því umhverfi sem hún býr í. Verða þar með ónæm fyrir nánustu grennd.

Og það er ekkert óeðlilegt við það. Öll getum við horft yfir skóginn og án þess að sjá hann fyrir trjám. Við drögum dám af hvort öðru og ef Jónas á horninu fer að trassa að slá og klippa, finnst Gunnu handan við hann, ekkert liggja á að fara út og rífa upp arfa. Og smátt og smátt... já það þarf ekki að útlista nánar hvað gerist.

Að sama skapi bregðast menn við, á hinn veginn; Suð í sláttuvél í næsta garði fær mann til hvarfla huganum að eigin vél í bílskúrnum

Ég hef hitt marga nýflutta í gönguferðum mínum um bæinn með hundana mína. Hundaeigendur eru nefnilega þeirrar gerðar að ganga ekki þegjandi framhjá þegar þeir hittast, heldur taka tal saman. Samtal sem hefst á tali um dýrin leiðist út í eitthvað allt annað. Maður er manns gaman og það er einn af kostum þess að eiga hund að njóta oft skemmtilegra samræðna og verða um leið málkunnur fólki sem maður hefði annars aldrei kynnst.

Með fjölgun íbúa í Hveragerði undanfarin 2-4 ár hefur komið fólk með ferska gust og og lokið upp augum þeirra sem þurftu þess með. Og áhrifin eru öllum sem vilja sjá breytingarnar sjáanlegar.

Þetta rita ég á meðan fyrir utan mitt hús stendur kerra með drasli úr bílskúrnum og runnarnir fyrir framan hús eru óklipptir og að því ógleymdu að gamla skrifborðið mitt sem borið var út fyrir þremur vikum komst ekki lengra en út í garð. En í mínum huga eru ferðir á haugana eða endurvinnsluna karlmannsverk, á mínu heimili Magnúsarverk. Og svo tuða ég ekki oftar um þessa kerru Magnús!

 Sylvíu Nótt var slétt sama þó bleikir. rauðir og bláir borðar fylltu alla garða; hennar líðan var ekki með þeim hætti þó að allar líkur væru á að hátíð yrði á hennar heimili innan sólahrings. Þangað til beið hennar að upplifa þá þjáningu og náttúrulegu hamingju sem hver móðir í ríki Guðs finnur svo sterkt til; að koma afkvæmum í heiminn.

Eigandi hennar Alexandra og foreldrar  Þuríður og Arnar hafa um stundarsakir búið í bænum á meðan þau bíða þess að hús þeirra í Tjarnarbyggð  á milli Eyrarbakka og Selfoss rísi . Elsta dóttir þeirra, Alexandra , aðeins fimmtán ára gömul ber hitann og þungan af ummönnun tíkarinnar sem er aðeins tveggja ára síðan í maí. 

Ég hitti þær á göngu um daginn og eins og allir hundaeigendur, einkum þeir sem eru svo lánsamir að eiga cavalier, staldra við og spjalla um hundana sína.

Sjálf var ég með nýædda hvolpa heima en fyrir (þessir tveir hér fyrir neðan með appelsínugulum grunni eru þeirra á meðal ) andvaraleysi og klaufaskap missti ég tvær fallegustu tíkurnar tveggja daga gamlar. Ég var með Freyju mína móðurina á göngu og við spjölluðum um hundana okkar og ég sagðist vera með litla hvolpa heima. Þá kom í ljós Silja hennar átti aðeins þrjár vikur eftir í got; sitt fyrsta got með Skutuls rakka sem nefndur er Gosi en heitir klárlega eitthvað M. eins og bróðir hans Skutuls Marel heitinn, nefndur Máni. Máni minn blessaður á ekki síst þátt í hve fallegt got Gná mín kom með í fyrra, en  Vilja mín og Medúsa Eir eru undan honum; sérlega vel heppnað got. Gosi er sumsé bróðir hans og þeir voru ekki síðri hvolparnir sem urðu til þegar þau blönduðu genum sínum saman fyrir tæpum70 dögum Ljúflings Sylvía Nótt og Gosi.

Ég bauð henni að hafa samband við mig og fá upplýsingar, aðstoð eða góð ráð ef hún þyrfti. Sagði henni að fletta bara upp á síðunni minni og þar gæti hún fundið út hvar mig væri að finna. Hún kannaðist við síðuna og svo kvöddust við.

Á fimmtudagsmorgun hringdi móðir hennar Þuríður í mig og sagði að tíkin væri eitthvað skrýtin og yrði líklega að byrja. Enginn var heima nema sonur hennar ungur og ég spurði hvort hún gæti ekki drifið sig heim og ég myndi þá koma og skoða tíkina.

  .

Klukkustund síðar var ég komin og augljóst að sótt var að hefjast. Útvíkkun var hins þegar sáralítil og ljóst að minnsta kosti 12-16 klukkustundir yrðu í að eitthvað gerðist. Ég mældi hana og hún var í 37.1 n ég vissi bara ekki hvort hún væri á leið niður eða upp aftur.

Síðan kom ég tvisvar eða þrisvar og klukkan tíu um kvöldið átti hún enn góðan tíma í got. Ég bauð henni að hringja hvenær sem væri ef hún héldi að tíkin væri að fara af stað.

Klukkan hálf níu um morguninn eftir hringdi hún og þá var Silja litla orðin mjög óróleg og skalf öll og nötraði.

Doktor Bergljót var fljót út ; nærri því á náttfötunum og um leið og ég skoðaði hana fann ég að hún var tilbúin en fann engan hvolp niður í grind. 15 mín síðar fann ég fyrir honum og Silja vildi út að pissa . Og þar opnaðist fyrir allt og ég bar hana inn og hjálpaði henni að koma þeim fyrsta í heiminn. Myndarlegur rakki með fætur á undan leit dagsins ljós rétt fyrir klukkan 9 þennan morgun og mældist 223 grömm; Reyndist þyngstur og stærstur þeirra þegar yfir lauk.

Síðan gekk allt eins og í sögu þar til lítil tík 162 grömm kom og var greinilega dálítið slöpp. Sylvía Nótt með hvolpana sína sex hver öðrum fallegri

Og reynsla mín af því að missa mínar tvær tíkur kom sér að góðum notum þarna því nú vissi ég nákvæmlega hvað bæri að gera. Hún yrði í gjörgæslu allan sólahringinn enda var hún svo lítil að þótt hún kæmist á spena þá náði hún ekki að sjúga nema ofurlítið ofan í sig og fljótlega ljóst að hún var að byrjuð að þorna upp.

Þá fór doktor Bergljót ljósmóðir heim og náði í læknatöskuna og sprautaði undir húð; skipaði svo fyrir að húnsbóndinn yrði látin  kaupa puppy boost og sendi eftir þurrmjólk heim til mín.

Síðan var dropið upp í hana hvolpamjólk á þriggja tíma fresti og þess á milli sett á spena.

Skipaði svo fyrir með valdsmannslegu yfirbragði og ljósmóðurlegu ívafi að vakað yrði yfir gotinu allan sólahringinn og ekki af því litið.

Foreldrar og dóttir skiptu með sér vöktum og nú er litla dúllan komin yfir 200 grömm. En þeir eru allir ógurlega litlir, tíkin ung og reynslulaus og það þarf að gæta þess vel að hún leggist ekki yfir þá.

Alexandra hugsar alveg óskaplega vel um litlu ungana sína sem hún á með tíkinni sinni og móður hvolpana. Það er hrein unun að sjá hvað hún er natin og umhyggjusöm aðeins 15 ára gömul.

Fyrir mig var þetta einkar ánægjulegt því fátt er skemmtilegra en taka á móti nýju lífi í heiminn; einkum þegar vel gengur. Ég lifði mig inn í þetta af fullum þunga og hélt af og til að ég væri dýralæknir með sérmenntun í fæðingum. Naut mín auðvitað í botn ; aðal sérfræðingurinn og skipaði og stjórnaði vinstri hægri. 

En ég fullyrði að litlu tíkurnar hefðu ekki lifað ef þau hefðu ekki notið reynslu og þekkingar cavalierræktanda; ekki endilega að ég viti eitthvað meira en aðrir, en í þessu tilfelli var ég á staðnum; nýlega búin að ganga í gegnum sára reynslu sem var mér dýrkeypt en lærði svo sannarlega af. Það var þeirra hagur því ekki er víst að ég hefði áttað mig á hve veikburða litla krílið væri nema vegna þess að sjálf hafði ég nýlega rekið mig hastarlega á.

Auðvitað er þetta toppurinn á fjallinu fyrir botni Haukadals í Dýrafirði þar sem ég dró mitt fyrsta andvarp á  sínum tíma; Kaldbakur heitir þetta fagra fjall.

Enginn sá þó ástæðu til að setja inn athugasemd um það og kannski að sjónarhornið á fjallið hafi ekki verið þekkt af myndum. Fallegastur er Kaldbakurinn þegar horft er til hans úr mynni Haukadals þar sem hann gnæfir fjalla hæst yfir dalinn. Ég veit ekki hvaðan eða hver tók þessa mynd en sýnist að öllu að hún sé tekin frá firðinum handan megin s.s. Arnarfirði. Þar á ég einnig ættir mínar að sækja en áar mínir bjuggu á Álftamýri. Sá hluti Vigurættar var af mínu fólki nefndur Álftamýrarætt. Þegar ég var lítil stúlka minnist ég þess að það gætti nokkurs stolts í rödd þeirra þegar ættarinnar var getið.

Þið sem ekki þekkið Vestfirðina eigið mikið eftir; Landshlutinn er svo ólíkur öðrum að það er eins og að ferðast inn í nýjan heim að skoða svæðið. Við Magnús eigum sumrabústað í Tungudal við Ísafjörð í félagi við systkini hans. Þar ólst hann upp öll sumur en móðir hans flutti inn í "skóg" eins og Ísfirðingar kalla sumarbústaðasvæði sitt, á vorin og dvaldi allt sumarið með börnin á þeim dýrðarinnar stað.

Pabbinn, Magnús minn, með drengina sína, tengdadætur og afkomendur. Myndina tók Ketill eldri sonurinn. Ég var fjarri góðu gamni með litla hvolpa sem þurfti að gæta eins og demanta.

Við förum jafnan vestur á hverju sumri og oftar en ekki tvisvar til fjórum sinnum þessa fáu mánuði sem auðveldlega er hægt að aka vestur. Magnús er vestra núna með dótturson okkar sem er átta ára en þeir fara oft bara tveir.  Smári heitir piltur og er farinn að þekkja leiðina vel. Um daginn óku þeir Arnarfjörðinn en drengurinn heitir Smári Arnfjörð. Afi hans sýndi honum hvar "vondir" menn vildu setja upp olíuhreinsunarstöð og átta ára guttinn spurði afa sinn hvort hann yrði þá að heita Olíufjörð. Afi kvað nei við en drengur var með á nótunum og sagði: "Afi hún amma keypti mótmælaspjald á Spáni ( það gerði ég vissulega ekki en fann vel smíðað spjald í gönguferð með hundana fyrr í sumar og tók það með mér heim.), við skrifum bara á það og förum svo öll aftur vestur og mótmælum þegar kallarnir ætla að byrja," benti hann afa sínum á.

Já, snemma beygist krókurinn, segi ég nú bara og fannst afar vænt um að barnabarnið sem við höfum að miklu leyti alið upp skuli vera svona þenkjandi. Þarf ekki að spyrja hvaðan innrætingin kemur.

... hópsálarsyndrómað leikur stundum á mig og ég fylgi eins og hinir sauðirnir. En oftar en svo er ég víst ekki eins og fólk er flest og það vitið þið mínir kæru félagar, vinir og ættingjar sem þekkið mig.

Ekki ætla ég að skýra það nánar en mig langaði minna en ekki neitt út úr bænum þess helgi, þrátt fyrir metverslunarmannahelgarveður( ég veit;orð í lengri kantinum, já). Því sit ég hér við tölvuna og enginn truflar, get bullað eins og mig lystir.

Auðvitað gat ég ekki yfirgefið litlu krílin mín sem dafna og stækka og sendi minn ekta maka vestur í Djúp í veiðiferð með litla dóttursoninn átta ára gamlan sem fer á hverju sumri einn með afa vestur.  Þeir verða næstu þrjá daga við veiðar ásamt stóru uppkomnu drengjum sem eru varla neinir drengir lengur, annar sem næst fertugu og hinn rúmlega það. Og að auki langtum betur settir á andlega líkamlega og fjárhagslega en foreldrarnir. Enda af kynslóð þeirra sem veröldin beið, breiddi út faðminn og bauð velkomna

En ég værir að segja ósatt ef ég segði að ég hefði á móti að sitja úti í guðsgrænni náttúrunni í logni og hlýrri golu við Langadalsá; bara ekki um verslunarmannahelgi.

Ég ákvað hins vegar að koma öllu í stand hér heima; vantar bara eins og þrjá fjóra Pólverja af báðum kynjum til að skvera því af sem ég vil að sé gert. Ég á svo askotti erfitt með að fleygja heilum hlutum og safna því að mér hvílíku drasli að ég er að drukkna. Ef ég fengi Pólverja myndi ég bara segja þeim að fleygja því sem þeir vildu og eiga hitt og gefa það sem þeir ekki vildu.

Til að fyrirbyggja allan misskilning þá er ég ekki að tala um Pólverja vegna neins annars en fyrir dugnað þeirra. Á  sjálf tilvonandi mágkonu sem er pólsk og veit hvað ég er að segja.

Jarðskjálftinn var kærkominn að því leyti að ég losnaði við heilmikið af öllu því velmegunardrasli sem ég og aðrir fábjánar höfum verið að spandera aurum okkar í án þess að hafa nokkur not fyrir en höfum keypt vegna þess að allir hinir áttu þannig og töldum ótvírætt að við yrðum enn  hamingjusamari; bara ef við ættum svona og hinsegin.

Eitt ætla ég þó að undanskilja en það er ísskápurinn með ísvélinni; það er eitt mesta þarfaþing sem ég hef eignast því ég hef aldrei drukkið minna kaffi og meira vatn en eftir þau kaup. Ekki það að ísvatn sé ófánalegt án 300 þúsund króna ísskáps, heldur kom meðfædd letin veg fyrir að ég fengi mér ísvatn svona manjúal en ekki sjálfvirkt...

Og hér heima við eldhúsborðið sit ég og get ekki annað á meðan ryksuguskepnan hefur beðið þess frá hádegi að ég dragi út barkann og fylli mig adrenalíni til að geta lokið öllu öðru sem ég þarf til að láta mér líða vel. Og nú bíður hún ekki lengur...sýnist hún hafa fært sig til og sé á leiðinni á sinn stað aftur.

Læt það ekki eftir mér núna og set bara gamla þemað á aftur á morgun. Þangað til læt ég þennan fjallstopp standa og spyr ykkur innipúkar landsins hvort þið þekkið toppinn?

Til þess að gefa smávísbendingu er myndin tekin frá fallegasta dal landsins ( mér finnst það en auðvita er dalurinn ekki eins í allra augum) og þetta fallega fjall er stolt síns fjórðungs.

Mjög margir ganga á þetta fagra fjall sem tiltölulega auðvelt er að komast að og er meira að segja hægt að aka góðan spöl til að stytta gönguna á toppinn en þar er feikilega fallegt útsýni.

Eftir nokkrar klukkustundir skal ég setja myndina alla inn og svala forvitni þeirra sem ekki þekkja sitt fagra land.

Bætt við kl. 01:30

Bjánin ég myndirnar eru hér til hliðar; áttaði mig ekkert á því. Þið hljótið að vita nú hvar þetta fallega fjall er staðsett á landinu.

Nýfæddir hvolpar eru afar viðkvæmir fyrir trekk og kulda auk þess sem þeir verða að vera vel hressir til að geta sogið spena. Tvær fallegustu dömurnar mínar lifðu ekki af og og dóu í hönunum á mér. Sú fyrr á laugardagkvöld og sú síðari eftir ha´degi á sunnudag. Helgin var mjög hlý og á á mínu húsi eru fjöldi útgönguleiða. Það þarf ekki annað en gegnumtrekk til að slái að svona viðkvæmum krílum og kannski uggði ég ekki að mér eða....? maður veit ekki.

En þeir fjórir sem eftir lifa plumma sig vel og eru hressir. Ég þarf ekki að reka mig nema einu sinni á og þess vegna er gotsins gætt eins og um gimsteina væri að ræða.

Þeir eru núna vikugamlir, nákvæmlega því þeir litu dagsljósið að morgni föstudagsins 24. júlí. Ef einhver hefur áhuga á að vita meira um þessar dýrðarinnar dásemdir er hægt að hafa samband við mig í síma 8219504 og 5656042 eða skrifa mér á bergfridur@gmail.com.

Hef verið að reyna að setja inn myndir en eitthvað er að sem ekki er á mínu færi að laga. Inn á heimasíðu minni um hundana og ræktunina sifjar.is er hægt að lesa nánar um hundana mína og sjá eittthvað af myndum.